07-01-2026

Het kan vandaag een uitdaging zijn. Emotioneel vraagt de energie iets van je. Het is alsof er van binnen iets speelt wat er nog niet uit kan, iets wat zich aandient maar geen vorm vindt. Dat kan onrust geven, een gevoel van weerstand, prikkelbaarheid, opstandigheid of juist verdriet, zonder dat je precies weet waarom.

Deze weerbarstige gevoelens zijn verbonden met de energie van de aarde. De aarde keert zich als het ware naar binnen en ontmoet daar iets wat ze niet kent, iets wat haar vreemd is. Ze herkent het niet en verzet zich ertegen. Zoals jij je zou verzetten wanneer je in je huis iets aantreft wat daar niet thuishoort, iets wat je niet hebt uitgenodigd en liever niet wilt zien.

Wij mensen reageren in zo’n situatie vaak met actie. We gaan schoonmaken, opruimen, ordenen, weggooien. We proberen het probleem te verplaatsen of op te lossen door te handelen. Maar de aarde kan dat niet op die manier. Zij komt iets tegen in haar binnenwereld en kan het niet verplaatsen. Ze kan het alleen ontmoeten. En in dat ontmoeten wordt ze zich ervan bewust.

De energie die zij daar tegenkomt, wordt gezien, verwerkt en verteerd. Dat proces gaat door, ondanks de weerstand die er is. Het lijkt op iemand die bruine bonen heeft gegeten maar geen winden kan of mag laten. De spanning bouwt zich op, het lichaam voelt opgeblazen, vol en ongemakkelijk.

De aarde ervaart een vergelijkbaar gevoel. Een innerlijke beweging, een druk van binnenuit, een opgeblazen toestand die om ontlading vraagt. Die ontlading vindt haar weg via ons. Wij, de mensheid, verteren de emotie van de aarde. Wij drukken uit wat zij niet rechtstreeks kan uiten. Alsof wij haar uitademing zijn. Het loslaten dat via ons lichaam en onze emoties plaatsvindt.

Alleen zijn wij ons niet altijd bewust van deze samenwerking met de aarde. En de emoties van de aarde zijn vele malen groter dan die van ons. Daardoor ervaren wij ze als intens. We voelen onrust, spanning, emotionele ontlading. Wij blazen haar emoties uit en laten ze los, vaak zonder te weten dat ze niet alleen van ons zijn.

Aan het einde van de middag ontstaat hierdoor meer rust. Soms zelfs een gevoel van opluchting. Tegen de avond voel je dat er meer ruimte komt. Alsof de lucht geklaard is. De aarde heeft losgelaten wat haar dwarszat.

Ze liet los via ons gestel. En wij worden gerustgesteld. Het was niets ernstigs.

Daarna ontstaat er weer ruimte voor onze eigen bewegingen, onze ideeën en impulsen. Er komt meer ruimte voor ons eigen onderzoek, ons eigen leven en onze eigen richting. De spanning zakt weg en maakt plaats voor adem, helderheid en beweging.